අනුරාධපුර පබා රණසිංහ මහත්මිය ලියා එවූ කතාවක් මෙසේය.
බලයෙන් මත් වී වැරදිමකෙරුවා: වැඩිකල් නොගොසින් පැමිණුනි මරුවා
”යමෙක් ගිලනුන්ට උවටැන් කරයි ද, හේ මට උවටැන් කරයි.” යනුවෙන් බුදු රජාණන් වහන්සේ වදාළ දහම් පදයක් නිතර පෙනි පෙනීත් ඒ ගණනකටවත් නොගෙන රෝගීන්ට අකාරුණික ලෙස සලකන සෞඛ්‍ය සේවකයන් නොමඳව සිටින බව නිතර අසන්නට ලැබේ. කයින් ද මනසින් ද දුර්වල තත්ත්වයේ සිටින රෝගියාට රෝහල තුළදී තමාට කියා කිසිවෙකු නැත. ඉන්නා එකම හිතවන්තයා හෝ හිතවන්තිය රෝහල් සේවකයා හෝ සේවිකාවයි. ඉහත කී දහම් පදය බොහෝ රෝහල්වල ප‍්‍රදර්ශනය කර ඇත. එහෙත් එය පිළිපදින්නේ කීයෙන් කී දෙනාදැයි මහජනතාව හොඳින් දනිති.
අද මා කියන්නට යන්නේ ද රෝහල් සේවකයකුට තමා කළ පව් මේ ආත්මයේදීම පළදුන් කතාවකි. රජරට පළාතේ රෝහල් කිහිපයක සේවයකොට හැම තැනකින්ම දඬුවම් මාරු ලබා අවසානයේ ප‍්‍රධාන පෙළේ රෝහලකට මොහු මාරු කර තිබුණි. හැම රෝහලකින්ම ඔහුට දොර වැහුණේ රෝගීන්ට අකාරුණිකව සැලකූ හෙයිනි. 1980 දශකයේදී මොහුට එවකට පැවැති රජයෙන් සමාදාන විනිශ්චයකාර ධුරයක් ද පිරිනමන ලද්දේ දේශපාලන ගැතිකම් කිරීමට උදව්වක් ලෙසිනි.
එම තනතුර ලැබීමත් සමග ඔහු තවත් උඩඟු විය. සුළු සේවකයකු වූ නිසා රෝහල් රාජකාරි ඔහුට මදිකමක් සේ සිතුණි. දේශපාලන බලපෑම් මත ඔහු භික්ෂූන් වහන්සේලා ප‍්‍රතිකාර ලබන වාට්ටුවක සේවයට යොදවන්නේ එහි වැඩ අඩු නිසාය. එහෙත් ඔහුගෙන් භික්ෂූන් වහන්සේලාට කිසිදු උපකාරයක් නොලැබුණි. ඔහු වැඩ කළේ ඔහුට උවමනා අන්දමට මිස භික්ෂූන් වහන්සේලාට උවමනා අන්දමට නොවේ.
